Grote schoonmaak

‘Jij hebt taal nodig om iets te begrijpen. Dus jij hebt ook tijd nodig, omdat woorden geluiden zijn: luchtdrukverschillen in tijd. Zelfs als je alleen denkt zet je woorden op volgorde in jouw tijd.
Jij kunt alleen maar tussen plaatsen heen- en weer reizen. Je reist dan altijd vooruit, ook als je achterstevoren zit. Zo gaat het in alle dimensies, ook in wat jullie tijd noemen. Dat jij daar niets mee kunt komt door de beperking van gedachten: je weet niet “hoe”.
Je bent omringt door wezens die in veel meer dimensies vrij kunnen bewegen. Wij zijn zo’n wezen. Jouw planeet ook. De echte planeet, niet de bol die je ziet: die is slechts een reflectie. Wij observeren jouw planeet, want die is bijzonder. Hoe jullie je verhouden tot het regenwoud, koraalriffen en de ozonlaag, zo verhouden wij ons tot planeten die krioelen.
We zien jullie smog-bedekte steden, jullie exploderende raketten, jullie experimenten met levensvormen. We kijken naar de reusachtige dieren uit jullie prehistorie die te sloom zijn om slim te zijn. En we zien jullie lange schepnetten die diep de ruimte in reiken om de metalen te oogsten waar jullie bewustzijn hun eigen processoren mee bouwt.
Jullie maken veel stuk, terwijl jullie zelf zulke zwakke vormen hebben. Als we iets aan de verhouding elementen in jullie dampkring aanpassen, kunnen jullie niet eens leven. Voorwaarts voor jullie is één zijn met je planeet. Wij accepteren niet dat die vernietigd is.’
Paul stopte met voorlezen vanaf zijn mobiel omdat Jeanine haar hoofd op zijn schouder legde. Ze lagen op de nieuwe donkergrijze hoekbank, in het appartement op de vierde verdieping waar ze sinds begin dit jaar samenwoonden. Hun terrier sliep in zijn bench. De Samsung breedbeeld toonde reclame voor een tapijtreiniger, geluid uit. Het was tien over negen.
‘Lekker apocalyptisch,’ hoorde Paul de doordringende stem van Jeanine vlak bij zijn oor, ‘heb je een science fiction boek geliked ofzo?’
Paul kon de strekking van de tekst zeker waarderen. De aarde is toch een zeldzame planeet, die je moet beschermen? Tijd is toch een raar fenomeen?
‘De tekst is sowieso te lang,’ daar was die stem weer, ‘dat leest niemand.’
De naam van de account die het bericht had geplaatst was een lange reeks alfabetische karakters. De televisie toonde beelden van Bali, grote letters prezen een vakantie pakket aan.
Paul luisterde naar Jeanines ademhaling die steeds dieper en langzamer werd. Eigenlijk wilde hij nog wel wat doen, vanavond. Hij keek naar de kruin van de grote kastanje voor hun balkon buiten, beschenen door de lage zon. In zijn ooghoek flikkerde de Samsung verder.
Inderdaad kon hij zich niet voorstellen ‘hoe’ tijdreizen zou werken. De klassieke paradox van de zoon die zijn vader vermoordt voor zijn eigen geboorte en dus nooit zijn vader kan vermoorden belette hem dat. Vaag herinnerde hij zich de uitspraak van Heraclitus: dat je nooit twee keer in dezelfde rivier kunt stappen.
Als hij, Paul, kon tijdreizen zou hij naar zijn jeugd gaan, daar een andere school kiezen dan Jeanine en zijn zakgeld beter investeren. Hij voelde er weinig voor om zijn vader te vermoorden of de aarde te gaan redden. Hij bleef toch de kleine Paul die hij nou eenmaal was.
Jeanines hoekige kaak drukte in zijn schouder, hij duwde haar van zich af.
‘W-w-wat is dat?’ Hoorde hij haar stamelen, tegelijk zag hij op de Samsung de aarde, gezien vanuit de ruimte, met in plaats van een wit wolkendek, een donkere atmosfeer. Daaroverheen de laatste zin van het bericht: ‘Dit zal plaatsvinden in jullie tijd de komende 24 uur.’